استفاده از رويكرد ديناميك سيستم ها در برنامه ريزي جهت توسعه پايدار منابع آب در حوضه آبريز زاينده رود

امروزه فرآيندهاي طراحي، برنامه ريزي و بهره برداري از سيستم هاي منابع آب تحت شرايط پيچيده اي چون اهداف متعدد، منافع گاهاً در تضاد باهم و حضورذينفعان متعدد قرار گرفته است. در پياده سازي اصول توسعه پايدار لزوم بررسي يك موضوع واضح و آشكار است و آن چگونگي ارزيابي توسعه يك حوضه با توجه به سطوح پايداري مورد نياز آن است. با وجود اين نياز، عمليسازي و بيان بحث حياتي پايداري در قالب شاخص هاي داراي ابعاد كمي و البته معني دار در مقياس هاي منطقه اي و يا به ديگرسخن پايش شاخصهاي پايداري در سطح حوضه امري به واقع پيچيده خواهد بود. از همين روي استفاده از رويكرد ديناميك سيستم ها به عنوان شاخهاي از تفكر سيستميك كه با تكيه بر يك تفكر مدلسازي و متدولوژي شبيه سازي، به بررسي و مطالعه رفتار پويايي سيستم هاي پيچيده ميپردازد، امري اجتناب ناپذير در امر برنامه ريزي بلندمدت سيستم هاي پيچيده همچون منابع آب به ويژه در يكي از پيچيدهترين حوضههاي آبريز كشور، يعني حوضه آبريز زايندهرود است. در اين مقاله با توجه اندركنش هاي متعدد منابع آب و وجود ذينفعان متعدد و نيز كمبود آب در حوضه آبريز زاينده رود، سعي شده به تبيين وضع موجود منابع و مصارف آب پرداخته و مكانيزمها و ساختارهاي ديناميك حاكم بر آن معرفي گردند تا بتوان به برنامه ريزي پايدار در توسعه حوضه پرداخته شود. در اين ميان اثرات توسعه منابع آب با توجه محدوديت نسبي آب در حوضه بررسي و لزوم ديدگاه جامع نگر با استفاده از ديناميك سيستم ها بيان گرديده است