اثر مخرب سنگدانه هاي حاوي مواد واكنش دار قليايي و ماده معدني لمونتات بر بتن دريايي و راهكارهاي آن

استفاده از سنگدانه هاي غيراستاندارد، شرايط آب و هوايي، ميزان شوري آب دريا و چگونگي قرار گرفتن در معرض آب دريا عواملي هستند كه بر فعاليتهاي شيميايي و فيزيكي در بتن دريايي موثر بوده و باعث مي شوند سازه هاي ساخته شده از آن، آسيب ديده و دچار خوردگي گردند. بنابراين در اين مقاله اثرات ناشي از واكنشهاي شيميايي و عوامل فيزيكي مانند انبساط غيرمنتظره بتن ساخته شده با سنگدانه هاي واكنش دارقليايي و سنگدانه هاي حاوي ماده معدني لمونتات براساس آخرين مطالعات محققين تحت شرايط آب دريا مرور ميگردد. بعضي مواد موجود در سنگدانه ها نظير مواد واكنش دار قليايي و ماده معدني لمونتات بويژه در مجاورت آب دريا در طولاني مدت فرآورده هاي جديدي خواهند داشت كه باعث ميگردند بتن دچار حجمي بزرگتر از حجم اوليه شده و فشار انبساط يناشي از آن بافت داخلي بتن را تحت تاثير قرار دهد. بيشترين مواد واكنش دار قليايي موجود در سنگدانه ها شامل مواد واكنش دار سيليكاي قليايي و مواد واكنش دار كربنات قليايي ميباشند كه در اين مقاله تاثير ناشي از فرآورده هاي واكنش شيميايي آنها بر بتن دريايي مورد بررسي قرار ميگيرد. در ادامه اثرات آب دريا بر بتن دريايي با سنگدانه هاي حاوي لمونتات در سه وضعيت مستغرق، جزر و مدي و اتمسفريك و ميزان آسيب ديدگي بتن بسته به سه وضعيت فوق مورد مقايسه قرار گرفته و نشان داده مي شود كه علاوه بر جنس مصالح و مشخصات آب دريا ، بتن دريايي متاثر از وضعيت درمعرض قرارگيري نيز مي باشد. در اين مقاله سعي گرديده تا تحقيقات مختلفي از خرابي بتن دريايي ناشي از جنس مصالح و اثرات آب دريا كه در سالهاي متمادي صورت گرفته در كنار هم گردآوري شده و در بعضي موارد راهكارهايي براي رفع اين مشكلات ارائه گردد تا خرابي بتن در سازه هاي دريايي و بندرگاههايي كه در آينده ساخته ميشوند، به حداقل ممكن برسد.