مقايسه مقاومت پوسته هاي حاصل از تلقيح سيانوباكتري ها و پليمر در يك خاك شني

يكي از نگراني هاي زيست محيطي دهه اخير مشكلات ناشي از ذرات معلق حاصل از فرسايش بادي است. ايجاد پوسته هاي سطحي مقاوم از طريق كاربرد پليمرهاي زيست تخريب پذير مانند پلي آكريل آميد و روش هاي بيولوژيك از جمله كاربرد سيانوباكتري ها جايگزين هاي مناسبي براي مالچ هاي نفتي هستند. اين پوسته ها قادر به افزايش هماوري ذرات خاك و ثبيت خاكدانه ها در سطح مي باشند. در اين تحقيق ميزان مقاومت پوسته هاي بيولوژيك حاصل از تلقيح يك گونه سيانوباكتري و پوسته هاي حاصل از كاربرد پليمر پلي الكتروليت آنيوني با پايه پلي آكريل آميد در يك خاك شني مورد مطالعه قرار گرفت. تيمارها شامل 4 سطح پليمر (0و 1و 2و 4 درصد)، يك تيمار تلقيح سيانوباكتري گونه نوستوك و دو فاصله زماني (15و 30 روز) بود، كه در چهار عمق و در دو آزمايش مجزا براي پليمر و سيانوباكتري و هر يك در 3 تكرا اجرا گرديد. ميزان مقاومت پوسته ها با استفاده از دستگاه نفوذ سنج و از طريق اندازه گيري فشار لازم براي نفوذ شاخص مخروطي به داخل پوسته ها اندازه گيري شد. كاربرد پليمر و مايه تلقيح باعث افزايش هماوري ذرات و تشكيل پوسته شد و ميزان مقاومت به نفوذ در پوسته هاي حاصل از پليمر بيشتر بود. با توجه به نتايج، حداكثر فشار جهت نفوذ شاخص در پوسته هاي حاصل از پليمر، 6/0 مگا پاسكال و مربوط به بالاترين سطح آن بود در حالي كه اين ميزان براي پوسته هاي حاصل از تيمار سيانوباكتري حدود 3/0 مگاپاسكال بود. با توجه به مقاومت بيشتر پوسته هاي حاصل از پليمر، كاربرد اين ماده مي تواند در كنترل فرسايش بادي بيشتر موثر باشد. همچنين با توجه به توانايي همه سيانوباكتري ها در توليد پلي ساكاريدهاي برون سلولي و برخي گونه ها (نوستوك) در تثبيت نيتروژن اتمسفري، استفاده از آنها نيز مي تواند در كنترل فرسايش بادي و استقرار گياه به ويژه در خاك هاي شني و فقير موثر باشد.