مطالعه روش هاي پايدارسازي آلاينده ها در محيط هاي خاكي، آبي و رسوبي با استفاده از اصول ترموديناميكي

اين تحقيق به بررسي فرآيندهايي مي پردازد كه منجر به كاهش ميزان تغييرپذيري شيميايي و دسترسي زيستي عناصر سمي با تأكيد بر عنصر سرب و بدون جا به جايي آنها از محيط آلوده مي شوند. فعاليت هاي بشري غالباً تعدادي از فلزات داراي پتانسيل مسموميت زايي را از حالت جامد كه به لحاظ ژئوشيميايي پايدار و واكنش ناپذير مي باشند، به حالتي كه بيشتر قابل حل بوده و ميزان دسترسي زيستي آنها نيز بالا است، تبديل مي كند و سبب افزايش ميزان مسموميت زايي آنها در محيط هاي مختلف مي شود. خوشبختانه در اغلب موارد عكس اين فرآيند رخ مي دهد و اشكال واكنش پذير فلزات سمي از طريق واكنش هاي رسوب گذاري مناسب به گونه هايي كه كمتر ناپايدار هستند، تبديل شوند. فسفات هاي سرب مانند پيرومورفيت بسيار كم قابل حل بوده و در بازه وسيعي از pH پايدار هستند. كاربرد فسفات هاي قابل حل يا فسفات هاي فاز جامد (مانند آپاتيت ها) در خاك ها و رسوبات آلوده سبب انحلال كاني هاي سرب خالص شده و پس از جدا شدن سرب جذب شده به وسيله اكسيدهاي فلزي آبدار، در مرحله بعد پيرومورفيت هاي بر جا تشكيل مي شود. در نتيجه اين فرآيند ميزان تغييرپذيري شيميايي و دسترسي زيستي سرب بدون جا به جايي آن از محيط آلوده كاهش مي يابد. اين روش و روش هاي مشابه ممكن است راهكارهاي مفيدي براي بهسازي خاك ها و رسوبات آلوده باشد. اگر چه چنين روش هايي به طور كامل عناصر مسئله ساز را از بيوسفر خارج نمي كنند، اما مي توانند ميزان دسترسي زيستي آنها را به طور قابل ملاحظه اي كاهش دهند. در بعضي موارد اين روش ها ممكن است يك جايگزين كاربردي مناسبي براي روش هاي بهسازي زيست محيطي باشند كه اثر تخريبي بيشتري دارند