مروري بر كاربرد تلفيق روش تصميم گيري چند معياره و GIS در حل مسائل محيط زيست

امروزه با توجه به پيشرفت سريع جوامع، و بدليل اهميت زمان و هزينه در برنامه ريزي ها از يك سو و البته پيچيدگي ها، عدم قطعيت ها و عوامل متعددي كه بر عملكرد اكوسيستم ها موثرند، از سوي ديگر روش هاي سنتي حل مسائل فضايي در محيط زيست نظير روي هم گذاري دستي نقشه ها ديگر نمي تواند پاسخگو باشد. اهميت صرفه جويي در زمان و هزينه و همچنين حجم انبوه عوامل تاثير گذار بر مسائل فضايي در محيط زيست، چاره ايي جز استفاده از چارچوب مدون مبتني بر GIS در حل مسائل فضايي در اين زمينه باقي نگذاشته است. در تجزيه و تحليل مسائل محيط زيست، مي بايد بطور همزمان حجم انبوهي از متغيرها در نظر گرفته شود و تصميم گيري ها بر اساس ارزش و وزن هريك از اين متغيرها اتخاذ شود. بديهي است عدم توجه كافي به متغيرهاي تاثير گذار در مسائل محيط زيست مي تواند نتايج متصور از تصميم هاي اتخاذ شده را با شكست مواجه نمايد و خسارات سنگيني را بر جاي بگذارد.روش هاي تصميم گيري چند معياره (MCDM) شامل يك سري از فنون ها (از جمله جمع وزن ها يا تحليل هاي سلسله مراتبي) است كه اجازه مي دهد، طيفي از معيارهاي وابسته به يك مبحث امتيازدهي و وزن دهي و سپس بوسيله كارشناسان و گروه هاي ذينفع رتبه بندي شوند. روش تصميم گيري چند معياره (MCDM)توان زيادي در كاهش دادن هزينه و زمان و بالا بردن دقت در تصميم گيري هاي فضايي دارا مي باشد و مي تواند چارچوب مناسبي را براي حل مسائل فضايي در محيط زيست فراهم آورد. هنگاميكه اين روش با GIS تلفيق شود و مدلي يكپارچه را تشكيل دهد، اين پتانسيل چند برابر مي شود. در اين مقاله سعي بر اين است تا مزاياي يكپارچه سازي روش تصميم گيري چند معياره (MCDM) و سيستم اطلاعات جغرافيايي(GIS) در حل مسائل محيط زيستي بررسي گردد.