مدلسازي و تخمين آلاينده هاي هوا ناشي از ترافيك شهري

در دهه هاي اخير، افزايش خسارات جبران ناپذير ناشي از آلودگي هوا، چالش بزرگي را در مقابل سياستگزاران و مسئولان بخش منابع طبيعي قرار داده است. افزايش تراكم جمعيت و فعاليت هاي اقتصادي و صنعتي، باعث افزايش حجم ترافيك و در نتيجه آن، بالا رفتن سطح آلودگي هوا در كلان شهرها شده است. عمده ترين منبع آلوده‌كننده هوا در شهرهاي بزرگ در حال توسعه، انبوه خودروهايي مي باشند، كه بيشتر از حد استاندارد، سوخت مصرف مي‌كنند و بار سنگين ترافيك خيابان‌هاي اين شهرها، اغلب ريشه در معضلاتي مانند ضعف مديريت ترافيك و فرهنگ ترافيكي دارد. رشد مستمر ترافيك، نياز به يك چهارچوب نظارتي منسجم را براي مديريت كيفيت هوا، در مقياس منطقه اي به وجود آورده است. اصولاً مديران منابع طبيعي، با مجموعه وسيعي از موضوعات زيست محيطي، اجتماعي و اقتصادي مواجه هستند، بنابراين بكار گيري ابزارهاي علمي و قابل اطمينان، به منظور حل اين مسائل حساس، اجتناب ناپذير است. لذا در اين مقاله ، سعي بر آن است تا با ارزيابي روش هاي تجربي و همچنين مدلسازي عددي انتشار و پراكندگي آلاينده هاي ناشي از وسايل نقليه و سپس تشريح روند توسعه مدل هاي زيست محيطي، گامي مؤثر جهت كمك به سياستگزاران امر مديريت كيفيت هوا، برداشته شود.