حذف عنصر مس از آب و خاك آلوده توسط گياهان

يكي از مهمترين توجهات در قرن اخير حفاظت از كيفيت محيط زيست است. آلودگي محيط زيست از چندين دهه قبل به عنوان يك مشكل جدي در سر تا سر جهان شناخته شده است. آلاينده هايي نظير فلزات سنگين به راحتي در محيط انتقال و تجمع مي يابند. عنصر مس علاوه بر اينكه يك عنصر ضروري جهت تغذيه گياه بوده و نقش مهمي در فرايند هاي متابوليكي ايفا مي كند، در غلظت هاي بالا مي تواند اثر منفي بر محيط زيست، گياهان و حيوانات داشته باشد. معادن، فعاليت هاي صنعتي، كشاورزي و پسماندهاي حاصل از آن، فاضلاب ها و ديگر فعاليت هاي بشري از مهمترين عوامل گسترش آلودگي مس در آب و خاك مي باشد.فناوري پالايش آلودگي ها از آب و خاك بويژه در مورد فلزات سنگين حاصل از فعاليت هاي مختلف بشري با محوريت گياه، گياه پالايي يا پالايش سبز نام دارد. اين روش به نسبت ارزان و دوست دار محيط زيست به ديگر روشهاي پاكسازي آب و خاك ارجحيت دارد. در ميان جمعي از گياهان پالاينده عنصر مس مي توان به گياه خردل هندي Brassica juncea با توانايي تجمع 61/1 درصد مس از 150 ميلي گرم مس در هر كيلو گرم خاك در ريشه خود و همچنين عدسك آبي Lemna minor با قابليت تجمع 1100 ميكرو گرم بر ليتر در اندام هوايي خود اشاره نمود