بررسي تغييرات كاربري و پوشش اراضي دشت ماهان-جوپار با استفاده از سنجش از دور

اتخاذ تدابير و سياست گذاري هاي صحيح در جهت استفاده بهينه از منابع طبيعي و توسعه پايدار در برنامه ريزي هاي منطقه اي نيازمند اطلاعات جامع و كافي از منابع زيست محيطي است. بدين منظور نقشه پوشش و كاربري اراضي بخش عمده اي از اطلاعات مورد نياز در امر برنامه ريزي به منظور استفاده بهينه و مطلوب از منابع طبيعي و محيط زيست جهت توسعه پايدار را تامين مي نمايد. در اين تحقيق از داده سنجنده هاي TM (1366) و ETM+ (1379 و 1384) جهت بررسي تغييرات كاربري اراضي دشت ماهان-جوپار استفاده شد. اين داده ها به صورت زمين مرجع تهيه شدند و داراي كيفيت مناسب و عاري از هرگونه خطاي راديومتريك و پوشش ابر بودند. فاكتور شاخص بهينه نشان داد كه تركيب باندهاي 7، 4 و 3 به ترتيب در محيطB ، G و R نرم افزار Envi 4.3 بهترين قابليت را در متمايز كردن كاربري و پوشش اراضي دارد. پس از انجام عمليات آشكارسازي با استفاده از تصاوير رنگي كاذب، دستگاه GPS، بازديد ميداني، تصاوير گوگل ارتس و پرسش از بوميان منطقه، نقاط تعليمي تهيه شد. تمامي تصاوير به صورت نظارت شده و با استفاده از الگوريتم حداكثر احتمال، طبقه بندي و عمليات پس پردازش انجام شد. صحت كلي نقشه سال هاي 1366،1379 و 1384، به ترتيب 4/89، 2/95 و 77/91 درصد و ضريب كاپاي آن ها به تريتب 85، 92 و 88 درصد بود. پس از تعيين ميزان و جهت تغييرات كاربري و پوشش اراضي، مشخص شد كه به طور كلي سطح كاربري /پوشش هاي باغ پسته، رسوبي باير و زراعي در طي اين دوره به ترتيب حدود 06/24، 79/5 و 91/18 كيلومتر مربع افزايش داشته است و از سطح كاربري/پوشش هاي پديمنت باير، تاغ زار و پوشش درختي به ترتيب به ميزان 11/28، 71/9 و 94/10 كيلومتر مربع به كاربري/پوشش هاي ديگر تبديل شده است