اندازه گيري و مقايسه سرب و كروم در بافت هاي مختلف ماهي زمين كن Platycephalus indicus در ارتباط با برخي مشخصات بيومتريك

يكي از مهم ترين آلاينده هايي كه از طريق صنايع مختلف وارد منطقه حفاظت شده حرا مي گردند، فلزات سنگين و سمي مي باشد. با توجه به فعاليت هاي انساني در محدوده خليج فارس و ورود آلاينده هاي مختلف به آن، جذب و تجمع اين فلزات در بخش هاي خوراكي و غيرخوراكي آبزيان يك تهديد جدي براي مصرف كنندگان به شمارمي رود. فلزات سنگين به دليل برخورداري از خاصيت تجمع پذيري در بافت هاي مختلف و عدم تجزيه پذيري و نيز مقاومت در برابر تغييرات بيولوژيكي پس از ورود به محيط قادرند در چرخه حيات به حركت چرخه اي خود ادامه داده و به تدريج در بافت هاي مصرف كنندگان، ذخيره گردند و از اين راه موجب بروز خطرات عديده سمي، حاد و مزمن و حتي اثرات سوء ژنتيكي شوند. در اين تحقيق غلظت فلزات سنگين سرب و كروم در بافت هاي كبد، عضله و آبشش ماهي زمين كن در منطقه حرا در استان هرمزگان، پس از هضم با مخلوط اسيدنيتريك و پركلريك، به وسيله كوره گرافيتي تعيين و تاثير عوامل سن، جنسيت، طول و وزن بر ميزان تجمع اين فلزات در بافت هاي مختلف مورد مطالعه قرار گرفت. همچنين مقادير حاصله با حد مجاز استانداردهاي جهاني مقايسه گرديد