بررسي طراحي اقليمي مناطق سرد وكوهستاني غرب ايران بارويكرد معماري پايدار (با تاكيد براستفاده از انرژيهاي نو)

در كشور ما وجود مناطق اقليمي متفاوت،عامل ايجاد شرايط آب وهوايي خاص در فصلهاي مختلف سال و در نتيجه تنوع در ساخت وسازهاي انساني شده است. راه حل معماري سنتي براي ايجادشرايط آسايش انسانها، استفاده بهينه ازشرايط مطلوب محيطي ومقابله با عوامل نامناسب،با استفاده از امكانات موجود بوده است . به اين ترتيب درگذشته ساخت وسازهاي انساني كمترين تاثير منفي را بر محيط زيست داشته است و اين همان هدف اصلي معماري پايدار است كهچندين دهه است كه در تمام جوامع جهاني مطرح است.در بناهاي سنتي ، استفاده از انرژي هاي تجديد پذير همچون جريان آب، باد، نورخورشيد، و ... مد نظر سازندگان بوده است در حالي كه درمعماري جديد شاهد استفاده بيش از حداز انرژي هاي غير قابل تجديد)فسيلي( هستيم كه علت اصلي آن طراحي اشتباه بنا،استفاده از مصالح نامناسب ورفعمشكلات ناشي از آن با استفاده از وسائل مكانيكي است. در اين مقاله با جمع آوري مطالب به شيوه كتابخانه اي وميداني ،ويژگي هاي معماري سنتي ايران در اقليم سرد وكوهستاني بررسي مي شود تا ضمن اشاره به پايداري محيطيواستفاده بهينه از انرژي در معماري گذشته ،پيشنهاداتي جهت طراحي معماري هماهنگ با اقليم، بهينه سازي مصرف سوخت در ساختمانها و صرفه جويي در مصرف سوختهاي فسيلي، ارائه گردد