استفاده از سيستم استنتاج فازي جهت كاهش عدم قطعيت مدل هاي مكانيابي مطالعه موردي: مكانيابي محل هاي تغذيه آبخوان دشت شميل و آشكارا

داده هاي جغرافيايي خلاصه اي از دنياي واقعي هستند. از آنجايي كه منطق پايه در سيستم اطلاعات جغرافيايي (GIS) مرسوم منطق كلاسيك است، طبيعت پيوسته دنياي واقعي را نمي توان به درستي مدلسازي كرد. تئوري مجموعه كلاسيك مورد استفاده در نرم افزار GIS عدم قطعيت موجود در داده ها را افزايش مي دهد و موجب مي شود كه شبيه سازي دنياي واقعي تفاوت بيشتري با واقعيت داشته باشد. اين مقاله به بررسي عدم قطعيت هاي موجود در داده هاي جغرافيايي پرداخته و جهت رفع برخي از آنها روش جديدي را براي طبقه بندي داده هاي جغرافيايي با استفاده از سيستم استنتاج فازي در محيط GIS جهت ارتقاء دقت مدل هاي مكانيابي ارائه مي دهد. با انتخاب دشت شميل و آشكارا به عنوان مطالعه موردي، مكانيابي محل هاي تغذيه مصنوعي آبخوان با در نظر گرفتن معيارهاي شيب، هدايت الكتريكي، عمق آبهاي زيرزميني، زمين شناسي و پتانسيل سيلخيزي انجام شد. نتايج نشان مي دهد كه رهيافت منطق فازي مي تواند نمايش بهتري از داده هاي جغرافيايي ارائه دهد. بنابراين مي توان از سيستم استنتاج فازي در كنار GIS جهت بهبود مدل هاي مكانيابي استفاده كرد