ارزيابي توان بوم شناختي حوضه آبريز زنجان با تاكيد بر توسعه صنعتي و با مقايسه دو مدل تحليل سلسله مراتبي(AHP) و همپوشاني نقشه ها(Mac Harg)

استقرار نامناسب استقرار نامناسب فعاليت هاي صنعتي در مجاورت زيستگاه هاي حساس، سبب تخريب منابع طبيعي مي شود، بنابراين نحوه استقرار فعاليتهاي صنعتي با توجه به توان بوم شناختي اين محدوده ها، يكي از موضوعات مهم براي رسيدن به توسعه پايدار محسوب مي شود. در استان زنجان از جمله مناطق مهم استقرار اين فعاليت ها، حوضه آبريز زنجان است. در مقاله حاضر با استفاده از مدل تحليل سلسله مراتبي و روش همپوشاني نقشه ها ابتدا به شناسايي توان بوم شناختي پرداخته و سپس تناسب يا عدم تناسب استقرار صنايع در اين حوضه مورد سنجش قرار گرفت. روش پژوهش به دو روش اسنادي و ميداني صورت پذيرفته است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه در روش همپوشاني، محدوده داراي توان درجه يك وسعت 91067/2 هكتار(20درصد)، توان درجه دو 35649هكتار(7درصد) و طبقه نامناسب 329024هكتار(73درصد) را به خود اختصاص داده است در صورتي كه در روش تحليل سلسله مراتبي محدوده داراي توان درجه يك 7/46456هكتار(1/10درصد)، توان درجه دو 247142/2هكتار(54/2درصد) و طبقه نامناسب نيز 162000/8هكتار(35/7درصد) وسعت منطقه را اشغال نموده است. نتايج بررسي نشان مي‌دهد كه محدوده‌هاي نامناسب براي توسعه صنعتي، در حال حاضر محل استقرار واحدهاي صنعتي مي باشد. از جمله پيشنهاداتي كه در اين پژوهش به آن پرداخته شده است مي توان به اصلاح وضع موجود كاربري اراضي، استفاده بهينه از توان بوم شناختي و تجديد نظر اساسي در خصوص استقرار و فعاليت واحدهاي صنعتي اشاره نمود.