مروري بر استفاده از جاذب هاي كربن فعال، زئوليت و رزين ها در تصفيه آب و فاضلاب

امروزه فرآيند جذب به عنوان راهكاري ساده و مفيد در تصفيه آب و فاضلاب در بسياري از موارد عملي و تحقيقاتي مورد استفاده قرار مي گيرد. در تحقيق حاضر، زئوليت ، كربن فعال و رزين به عنوان سه دسته اصلي از جاذب ، مورد بررسي قرار مي گيرند. زئوليت با ساختار آلوميناسيليكاتي و قابليت تعويض كاتيوني، جاذب مناسبي براي حذف آمومنيوم، فلزات سنگين، آنيون هاي غيرآلي و مواد آلي مي باشند. به علاوه، كربن فعال با ساختاري آمورف و متخلخل از گرافيت و با داشتن خصوصياتي مانند سطح ويژه بالا و طيف گسترده عملكرد سطحي، در تصفيه آب بسيار رايج مي باشد. چوب، زغال سنگ، پوست نارگيل، خاك برگ و بسياري از ضايعات صنعتي كربن دار طي فرآيندهاي فيزيكي- حرارتي و يا شيميايي در توليد كربن فعال به كار برده مي شوند. كربن فعال به صورت معمول و يا اصلاح شده در حذف انواع فلزات سنگين، تركيبات آلي آروماتيك مانند فنول ها، آنيون هاي محلول و انواع ريز آلاينده ها كاربرد دارد. از طرفي، جاذب هاي پليمري در چند دهه اخير جايگزين مناسبي براي كربن فعال شده اند. رزين ها معمولا پايه پليمري ، از جنس استرن دارند و در ساختمان شيميايي ماكرومولكول آنها عوامل اسيدي و يا بازي وجود دارد كه در واقع عوامل اصلي تبادل يونها محسوب مي شوند و به دو دسته رزين هاي يونيR-H و رزين هاي آنيوني R-OH تقسيم مي شوند. از رزين ها درحذف مواد آلي و غير آلي مانند فلزات سنگين، رنگ، فنول، بنتازون و سورفاكتانت استفاده مي شود