احياء وباززنده سازي بافت فرسوده بخش مركزي شهر باتأكيد بر برنامه ريزي مشاركتي (مطالعه موردي شهر سنندج)

شهرها به مثابه موجودات زنده اي هستند كه همواره نياز به تجديد حيات دارند و همچون موجودات زنده نيازمند ترميم و بازسازي بافتهاي فرسوده ي خود و جايگزيني سلولهاي نو با سلولهاي كهنه هستند. بافت هاي فرسوده شهري باعناوين گوناگوني نظير بافت توسعه نيافته ، ناكارآمد، ناپايدار و ... در متون شهرسازي مطرح شده است فرايند نوسازي مي بايد بر پايه نگرش اجتماعي ، فرهنگي و اقتصادي مردم استوار گردد و اين نگاه در محدوده ي زمان خاص و جريانمحدود زندگي مردم نبايستي محاط شود. تمايل مردم ، نياز آنها و ظرفيتها از ضرورتهاي اصلي چنين نگاهي است. بخش مركزي شهرها نقش مهمي در تأمين نيازهاي حيات عمومي شهر بر عهده دارند. در اين نواحي فعاليت هايتجاري و غير تجاري تمركز مي يابد و شبكه حمل و نقل از هر جانب شهر به آنجا منتهي ميشود. تنوع كاربرد وكاركردهاي اين محدوده از شهر سبب ميشود، روزانه افراد زيادي براي تأمين نيازهاي خود به آنجا مراجعه كنند. به همين دليل اين محدوده ها توانايي تبديل شدن به فضايي بسيار جذاب و يا برعكس به فضايي بحراني را در خود دارند.وجود بخش هاي مركزي دچار افت شهري و تفاوت شرايط زيست افراد ساكن در نواحي دچار افت با ساير نواحي شهري و مشخصاً محدوده هاي مجاور مشكلاتي را ايجاد كرده است، كه اين امر برخورد برنامه ريزانه با نواحي دچار افت شهريرا امري اجتناب ناپذير مي نمايند. مهمترين عنصر در بازسازي و احيأ و نوسازي بافت فرسوده همياري و مشاركت مردم است . بافت فرسوده را نمي توان با دانش و مديريت امروز براي نسل فردا نوسازي كرد. برقراري و حفظ ارتباط پيوسته با مردم ، بازسازي اعتماد مردم به مجموعه ي مديريت شهري و توجه اكيد به ملاحظات فرهنگي ، اجتماعي و بومي مناطق مي بايست از سياست هاي اصلي باشد.