عملكرد راكتور بافلدار بي‌هوازي در تصفيه فاضلاب شهري

در اين تحقيق، عملكرد راكتور بافلدار بي‌هوازي (ABR) بعنوان واحدي مستقل براي تصفيه فاضلاب شهري مورد بررسي قرار گرفته است. بدين منظور، از زمستان سال 1389 تا شهريورماه 1390، به مدت 8 ماه، مطالعات پايلوتي در مقياس آزمايشگاهي با حجم 20 ليتر و نيمه‌صنعتي با حجم 48 ليتر انجام پذيرفت. پايلوت‌هاي آزمايشگاهي و نيمه‌صنعتي تحت شرايط دماي محيط و با فاضلاب شهري و لجن برگشتي از واحد زلال‌ساز تصفيه‌خانه شهيد محلاتي تهران تغذيه و راهبري شدند. مطابق نتايج حاصل، اين سامانه در دو مقياس مذكور بطور مشابه توانسته است در زمان ماند بهينه 10 تا 12 ساعت، بطور متوسط ميزان اكسيژن‌خواهي شيميايي محلول فاضلاب (COD) را تا 72% كاهش دهد كه در بهترين شرايط محيطي و دمايي به 85% نيز رسيده است. همچنين در مقياس آزمايشگاهي، كاهش زمان ماند تا 6 ساعت، بازده كلي سيستم را تنها 4% كاهش مي‌دهد كه بيانگر تأثير بافل‌بندي راكتور مي‌باشد. اين خاصيت باعث مي‌شود شرايط بي‌هوازي اجباري مانند پتانسيل اكسيداسيون و احيا به مقادير مطلوب متان‌سازي رسيده و منجر به آزادسازي فسفات محلول شود.