روش شناسي ارزيابي آسيب پذيري منابع آبهاي سطحي ( مطالعه موردي حوزه آبريز رودخانه جراحي)

گاهي اوقات از واژه ريسك براي بيان آسيب پذيري استفاده مي شود. در صورتي كه آسيب پذيري فقط براي بيان ويژگي هاي ذاتي محيط هاي طبيعي به منظور تعيين ميزان احتمال تحت تاثير قرار گرفتن اين محيطها بوسيله اثرات نامطلوب آلودگي ها است. ريسك به طور كلي شامل تعريف دو مشخصه مي باشد: 1- آسيب پذيري محيط فيزيكي و آلودگي ها، 2- خطري كه در نتيجه فعاليتهاي انساني حاصل مي شود. اين دو عامل در تعامل با يكديگر مي باشند به طوري كه ممكن است آسيب پذيري بالا با خطر آلودگي كم و بر عكس آسيب پذيري كم با خطر آلودگي زيادتر وجود داشته باشد. به منظور دستيابي به يك روش مناسب و مؤثر براي حفاظت از منابع آب از آلودگي هايي كه آنها را تهديد مي كنند، روش هاي مختلف ارزيابي آسيب پذيري توسعه يافته اند. در اين تحقيق در ابتدا روشهاي مختلف ارزيابي آسيب پذيري آبهاي سطحي و زير زميني مورد بررسي قرار گرفته و از ميان روشهاي موجود از روش شاخص WRASTIC جهت ارزيابي آسيب پذيري آبهاي سطحي حوضه آبريز رودخانه جراحي واقع در جنوب كشور بهره گرفته شده است. در اين روش ارزيابي بر اساس مشخصه هاي اصلي، وسعت منطقه و كاربري اراضي منطقه صورت مي پذيرد. ميزان ريسك بدست آمده از محاسبه اين شاخص نشان دهنده ريسك بالاي ناشي از فعاليتهاي انساني براي اين محيط هيدرولوژيكي است. بر اين اساس نظارت و كنترل فعاليتهاي انساني در مقياس حوضه آبريز در جهت بهسازي شرايط بوم شناختي و منابع آبي اين ناحيه ضرورت مي يابد.