توسعه پايدار و نظام مديريت ايمني، بهداشت و محيط زيست

توسعه پايدار به عنوان فرآيندي كه لازمه پيشرفت است، اساس بهبود وضعيت و رفع كاستي‌هاي اجتماعي و فرهنگي جوامع پيشرفته‌ است و بايد موتور محركه پيشرفت متعادل، متناسب و هماهنگ اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي تمامي جوامع، بويژه كشورهاي در حال توسعه باشد. توسعه پايدار سعي دارد به پنج نياز اساسي پاسخ گويد: تلفيق حفاظت و توسعه، تأمين نيازهاي اوليه زيستي انسان، دست‌يابي به عدالت اجتماعي، خودمختاري و تنوع فرهنگي و حفظ يگانگي اكولوژيكي.امروزه رفع نيازهاي بشر، بدون ايجاد اثرات نامطلوب بر سلامت انسان، محيط كار و محيط زيست تنها از طريق استراتژي توسعه پايدار امكان‌پذير مي‌باشد. بر اساس اين تفكر، كشورهاي توسعه يافته سيستم مديريت بهداشت، ايمني و محيط زيست را به عنوان رويكردي سيستماتيك در سه جنبه بهداشت، ايمني و محيط زيست به صورت يكپارچه و در قالب عمليات پيش‌بيني، شناسايي، ارزيابي و كنترل خطرات استقرار و توسعه داده‌اند تا در ايجاد محيطي سالم، دور از هر گونه حادثه، خسارت، آسيب و ضايعات همراه با افزايش بهره‌وري، كسب منافع اقتصادي و تقويت سلامت گام بردارند. اين رويكرد به زمينه‌هاي گسترده سعادت و رفاه زندگي، محيط كار و جامعه مي‌پردازد. فلسفه انتخاب اين سيستم، اجراي موفق آن در سطح بين‌المللي، امتيازات حاصل از اجراي آن، فرانگري خاص آن در سه مقوله بهداشت، ايمني و محيط زيست و تعاملات بين اين سه علم بوده است، چنانكه علاوه بر حذف فعاليت‌هاي موازي، سبب سهولت در افزايش بهره‌وري و توسعه پايدار نيز مي‌گردد.اين فرآيند با ايجاد بستر فرهنگي خلاق و نگرشي نو و سيستماتيك، به تبيين تأثير متقابل عوامل بهداشت، ايمني و محيط زيست پرداخته و از اين طريق نواقص، مخاطرات بالقوه، رويدادها و مشكلات را بطور نظام‌مند مورد ارزيابي قرار داده و روشهاي مبتني بر پيشگيري را ارائه مي‌دهد. اين مقاله به تشريح مدل HSE – MS، مزاياي استقرار آن در راستاي دستيابي به بهبود مستمر و در نهايت توسعه پايدار مي‌پردازد.