بررسي ميزان فرسايش پاشماني در بخشي از حوضه ي آبخيز كارون

فرسايش خاك يكي از مهم ترين پيامدهاي تخريب محيط زيست در طي چند دهه گذشته است و فرسايش آبي به عنوان منشا آلودگي آب ها شناخته شده است. فرسايش پاشماني، مرحله ي اساسي و اوليه ي فرسايش آبي است كه با برخورد قطرات باران به سطح خاك سبب جداشدن ذرات خاك مي گردد. در اين تحقيق ميزان فرسايش پاشماني در بخشي از حوضه ي كارون واقع در شهرستان لردگان در استان چهارمحال و بختياري در شيب هاي 5، 10 و 15 درصد و شدت بارندگي هاي 5/2 و 5/3ميلي متر بر دقيقه در آزمايشگاه با استفاده از دستگاه جام پاشماني چند متغييره اندازه گيري شد و نتايج نشان داد كه با افزايش شيب و شدت بارندگي متوسط فرسايش پاشماني كل، انتقال خالص پاشمان و پاشمان در پايين و بالاي شيب افزايش مي يايد. و نيز در سطوح شيبدار، پاشمان در پايين شيب بيشتر از بالاي شيب است و جابجايي مواد به سمت پايين است و هرچه درجه شيب بيشتر باشد اين نسبت افزايش مي يابد.