اهميت سرمايه اجتماعي در برنامه ريزي و مديريت شهري

امروزه سرمايه اجتماعي، نقش بسيارمهمتري را نسبت به سايرسرمايه هاي فيزيكي وانساني درسازمان ها وجوامع ايفا مي كند. درغياب سرمايه اجتماعي، سايرسرمايه ها اثربخشي خود را ازدست داده و بدون سرمايه اجتماعي پيمودن راههاي توسعه و تكامل فرهنگي، اقتصادي ناهموار و دشوارمي شود. سرمايه اجتماعي به عنوان عنصر پايه در مديريت مشاركتي شهرها، مقولاتي هستند كه در راستاي پاسخگويي به نياز شهرهاي كنوني و رفع مشكلات آن مطرح شده اند. با ظهور كلان شهرها و رشد روزافزون جوامع شهري و نيز ضرورت اداره مشاركتي شهرها، بحث پيرامون سرمايه اجتماعي و برنامه ريزي و مديريت شهري طي سالهاي اخير در جهان مطرح و از سوي صاحب نظران با جديت پيگيري شده است. اين مقوله به تازگي در عرصه علوم اجتماعي و برنامه ريزي شهري كشور ما نيز راه يافته است. از اين ديدگاه، تصميم گيري در مورد توسعه و عمران شهر يا منطقه، بايد توسط همه كساني صورت گيرد كه در آن مؤثر و ذي نفع هستند و مي بايست بر اساس عدالت، آزادي و حق انتخاب شهروندان استوار شود. هدف از تدوين مقاله حاضر بررسي رابطه بين سرمايه اجتماعي و برنامه ريزي و مديريت شهري، نظريه هاي مهم آن از ديدگاه نظريه پردازان بنام مي باشد، تا با دركي درست به دامنه و اثرات سرمايه اجتماعي در آن پي برد كه مشاركت كه يكي از عوامل سرمايه اجتماعي است و توجه بيشتر بدان از اقدامات اساسي در اداره بهتر شهرها محسوب مي شود و توسعه سرمايه اجتماعي منجر به توسعه و تحول نظام مديريت و برنامه ريزي شهري مي شود.