بررسي فني- اقتصادي برقي كردن محود تهران - زنجان

در حال حاضر در بخش حمب و نقل زميني بوِزه جاده اي مشكلات عديده اي وجود دارد كه نمود روشن اين مشكلات در بالا بودن شاخص هاي انرژي بري و نصرف سوخت قابل مشاهده است و رشد فزاينده مصرف حاملهاي انرژي در اين بخش در آينده نزيدك به يكي از بحرانهاي جدي در كشور تبديل خواهد شد. همچنين شاخص ايمني در بخش حمل و نقل ريلي بيشتر از بخش جاده اي مي باشد. ضمن اينكه اهميت راه آهن بعنوان يك سيستم حمل و نقل زميني مطمئن و با صرفه براي بار و مسافر بر كسي پوشيده نيست. يكي از راهكارهاي موفق در اين زمينه برقي كردن خطوط راه آهن بمنظور افزايش توان كشش، كاهش هزينه هاي تعمير و نگهداري لوكوموتيو، كاهش زمان راه اندازي لوكوموتيو و صرفه جويي در زمان و مصرف سوخت براي راه اندازي و گرم نگهداشتن لكوموتيو و نيز كاهش زمان خارج از سرويس بودن لوكوموتيو مي باشد. در اين مقاله با بررسي و مقايسه حمل و نقل ريلي به دو صورت ديزلي و برقي در محور تهران-زنجان و مقايسه آن با حمل و نقل جاده اي در اين مسير مزاياي برقي كردن اين مسير از منظر هزينه هاي انرژي مورد بررسي و مقايسه گرفته است.