نقش فضاهاي بازشهري در كاهش اسيب پذيري شهر در برابر زلزله

وقوع زلزله تاثيرات مخربي بر سكونتگاههاي انساني گذاشته و تلفات سنگيني بر ساكنان آن ها وارد مي سازد و بنابراين لازم است چاره انديشي هايي جهت كاهش تاثيرات اين سانحه برروي شهرها صورت گيرد شهرها داراي كالبدي هستند كه به مثابه ظرفي انسانها و فعاليت هايي را در خود جاي داده اند هرچه ظرف قرارگيري انسان و فعاليت ها يعني كالبد شهرها اسيب پذيرتر باشد ميزان تلفات نيز بيشتر ميگردد ا زجمله مواردي كه اسيب پذيري را افزايش ميدهند مي توان به تراكم بالاي جمعيتي سكونتگاه ها بافت فشرده و پرتراكم ساختماني عرض كم و محصوريت بالاي معابر و نبود و كمبود فضاهاي باز اشاره نمود شهرهاي كشور ما با توجه به توسعه بدون برنامه شان اغلب داراي بافتي فشرده بوده و عوامل مختلف جغرافيايي فرهنگي اقتصادي و حتي سياسي مانع از شكل گيري فضاهاي باز و عمومي در انها شده است مساله ارزش اقتصادي زمين نيز توجه بنگاههاي اقتصادي را به خود جلب كرده است و موجب شده است كه حداكثر بهره برداري از آن صورت گيرد كه نتيجه اين امر افزايش تراكمهاي ساختماني عرض پايين معابر و فقر شديد فضاهاي باز در شهرها و مخصوصا كلان شهرها مي باشد.