بررسي فني و اقتصادي حفر ايستگاه و عبور تونل هاي مترو در نواحي شهري

با گسترش شهرها و افزايش تراكم چيدمان شهري، نياز به حمل و نقل سريع و اسان مورد توجه است. مترو به عنوان يك سامانه حمل و نقل زيرزميني همواره راهگشاي مشكلات شهرهاي بزرگ جهان بوده است. از طرفي همواره حفر تونل و ايستگاه هاي مترو در نواحي شهري با مشكلات و موانع بسياري روبروست و نحوه برخورد با اين موانع نيازمند بررسي هاي دقيق فني و اقتصادي مي باشد. از آنجا كه در اكثر مواقع به دليل محدوديت منابع مالي يا محدوديت زمان، تحقيقات كافي جهت بهينه سازي پروژه هاي عمراني انجام نگرفته و حتي گاهي با وجود پشتوانه مالي، طراحي دقيق و قابل تعميم براي پروژه هاي موجود در كشور ارائه نشده است؛ لذا نياز به بهينه سازي هاي فني جهت صرفه جويي اقتصادي همواره در كشور احساس مي شود. بطور معمول ايستگاه هاي مترو به روش حفر و پوش يا زير زميني اجرا مي شوند و انتخاب روش اجرا به شرايط مختلفي چون عمق ايستگاه، مسايل ترافيكي و .... مرتبط مي باشد. در مواقعي كه ساخت ايستگاه به طريق زيرزميني انجام ميگيرد نيز دو روش براي ايجاد آن بررسي مي شود. روش اول حفر تونل با استفاده از TBM يا روش NATM و سپس تعريض آن، و روش دوم ايجاد ايستگاه قبل از تلافي با تونل هاي طرفين آن مي باشد. انتخاب هر كدام از اين دو روش به پارامترهاي متعددي بستگي دارد كه منابع مالي و محدوديت هاي زماني از مهمترين اين پارامترهاي مي باشند. در اين مقاله سعي مي شود اولويت حفر تونل و تعريض آن و يا ساخت ايستگاه قبل از عبور تونل، براي يكي از ايستگاه هاي متروي در حال احداث از نظر فني و اقتصادي بررسي شده و روش برتر معرفي گردد.