توسعه صنعت بتن در راستاي تحقق اهداف توسعه پايدار

صنعت بتن با توجه به مقبوليت عام آن در جهان، يكي از صنايع پرمصرف كه ارتباط تنگاتنگي با محيط زيست دارد، از اهميت و توجه ويژهاي برخوردار است. نياز روز افزون ساخت و ساز در كشورها بالاخص در كشور در حال توسعه ايران از يك سو و به كارگيري وسيع مواد خام طبيعي به عنوان سنگدانه و نيز استفاده از آن در ساخت سيمان به همراه منابع آب و انرژي و گاهاً افزايندهها از سوي ديگر، به همراه آلودگي هاي فراوان زيست محيطي ناشي از اين صنعت حين مراحل ساخت، اجرا و نيز توليد حجم زياد نخالههاي ساختماني در چند دهه اخير كه اوج شكوفايي اين صنعت ميباشد به عنوان دغدغه جدي از سوي جوامع جهاني طرفدار محيط زيست مطرح شده است. در كشورهاي پيشرفته از اواخر دهه هفتاد ميلادي همگام با مطرح شدن توسعه پايدار به عنوان يك ضرورت حفظ محيط زيست، تحقيقات زيادي به منظور همسويي صنعت بتن با تحقق اهداف توسعه پايدار صورت گرفته و نتايج حاصل از آن در سطح وسيعي جهت توليد و مصرف كنترل شده بتن و كاهش اثرات سوء زيست محيطي به كار گرفته شده است. در حالي كه در كشور ايران در به كارگيري دستاوردهاي حاصله در اين صنعت توجه كافي مبذول نشده و هم چنان شاهد از دست رفتن سرمايههاي ملي و اثرات مخرب زيست محيطي در سطح خرد و كلان مي باشيم. مقاله حاضر با ارائه آخرين دستاوردهاي موجود كه حاصل از تحقيقات وسيع صورت گرفته در دو دهه گذشته به منظور تعامل هرچه بيشتر صنعت بتن و توسعه پايدار مي باشد، راهكارهاي موثر با توجه به پتانسيلها و ظرفيتهاي موجود در كشور ايران جهت ارتقا سطح توليد و مصرف بتن با رويكرد توسعه پايدار را بيان ميدارد.