قابليت هاي شهرهاي ايران به منظور پياده سازي سيستم حمل و نقل دوچرخه

امروزه استفاده از دوچرخه در بسياري از كشورهاي جهان جاي خود را به عنوان يك سيسكنح حمكن ونشكن شكهري تثبيت نموده است. استفاده از دوچرخه به عوامن متعددي بستگي دارد و پژوهش ها در تعيين عوامن و ميزان تأثير آنها درپياده سازي اين سيستح ادامه دارد . در اين مشاله تلاش شده قابليت هاي شهرهاي كشور براي پيكاده سكازي سيسكتح حمكن ونشن دوچرخه تحشيق گردد. به اين منظور 9 شهر بر اساس تشسيمات اقليمي كشور انتخكا وبكا اسكتفاده از رراينكد تحليكن سلسله مراتبي (AHP) اولويت بندي شدند. در انجام تحلين معيارهاي ارزيابي تعيين و مشايسه شهرها با توجه به هر معيار براساس نظرات كارشناسان در نرم ارزارصورت پذيررت. روند تحلين در نمودارهكايي اراهكه و اولويكت هكاي نهكايي تعيكين گرديد. نتايج نشان دادند تراكح جمعيت شهري و پس از آن توپوگراري و جمعيت جكوان، بيشكترين اهميكت را دارنكد. از شهرهاي نمونه، شهر رشت بيشترين وزن نهايي را به دست آورد و به عنوان اولويت اول معرركي گرديكد و شكهرهاي قكح و بوشهر در اولويت هاي بعدي قرار گررتند. اين تحلين نشان داد پياده سازي سيستح حمن ونشكن دوچرخكه مكي بايسكت از شهرهايي آغاز گرددكه داراي ويژگي هايي نزدي به اولويت هاي معرري شده باشند. ضمن اينكه نتايج ايكن تحليكن بكه نوع معيارها ونظرات كارشناسان وابستگي نسبي دارد