بهينه يابي موقعيت قرارگيري تونل هاي دوقلونسبت به يكديگر درخاك هاي مختلف باهدف تامين پايداري و كنترل نشست

در اين تحقيق جهت بررسي اثر موقعيت قرارگيري تونل ها نسبت به يكديگر بر الگوي تغيير شكل)نشست(سطح زمين، تونل هاي دوقلو با سه تركيب بندي مختلف 52 و 52 ، يعني تونل ها با موقعيت افقي، تونل ها با موقعيت مورب و تونل ها با موقعيت عمودي مورد بررسي قرارگرفته اند. تونل هاي مورب نيز شامل سه زاويه 52درجه اي تونل ها نسبت به يكديگر مي باشند. علاوه بر موقعيت قرارگيري تونل ها اثر عواملي همچون نوع خاك، هندسه تونل ها، تراز آب زيرزميني و انقباضخاك بر منحني نشست سطح زمين نيز مورد بررسي قرار گرفته است. در اين تحقيق جهت مدلسازي ها از كد اجزاي محدود Plaxis 3D Tunnel استفادهگرديده است. بر طبق نتايج در تونل هاي افقي با افزايش فاصله تونل ها از يكديگر از مقادير نشست كاسته شده و مقادير نشست در حالتي كه تونل ها به صورتتوام عمل مي كنند، تقريباً دو برابر حالت منفرد است. در تونل هاي با موقعيت مورب، با افزايش زاويه تونل ها مقادير نشست افزايش يافته و در تونل هاي عمودي موقعيت تونل پاييني تاثيري در منحني نشست سطح زمين نخواهد داشت. همچنين مي توان اظهار داشت كه تونل هاي افقي در شرايط يكسان نشست كمتري نسبت به تونل هاي مورب و عمودي ايجاد مي كنند. در ناحيه تاثير تونل ها بر يكديگر نيز مقادير نشست و نيروهاي دروني تونل ها مقادير بزرگتري هستند. از اين تحقيق همچنين آشكار گرديد كه نوع خاك مورد حفاري از جمله عوامل موثر در مقادير نشست بوده و بطور كل مقادير نشست در خاك هاي ريزدانه نسبت به خاك هاي درشت دانه مقادير كمتري هستند. پارامتر انقباض نيز از جمله عواملي است كه منحني نشست سطحي شديداً به آن حساس مي باشد.