بررسي و مطالعه آزمايشگاهي ميزان آب مورد نياز مخلوط هاي بتن غلتكي روسازي (RCCP

در سال هاي اخير استفاده از بتن غلتكيRCC) با استقبال فراواني همراه بوده است. اين امر را مي توان به دليل توجيهات فني و اقتصادي اين روش نوين ساخت دانست.رويه بتن غلتكي در حقيقت بتن متراكم شده اي است كه روند كسب مقاومت آن شبيه به خاك كوبيده شده در درصد رطوبت بهينه وابسته به رطوبت و تراكم مناسب است.هدف اين تحقيق آزمايشگاهي اثبات اين موضوع است كه مخلوط بتن غلتكي با دانه بندي مشخص، با هر عيار سيمان كه باشد نيازمند حداقل رطوبتي است كه بتواند موجب تشكيل مخلوطي يكپارچه ، متراكم و غير متخلخل شود. لذا آنچه كه حائز اهميت است در درجه اول مقدار آب است و اين در حالي است كه بر خلاف توصيف هاي مرسوم نسبت آب به سيمان الزاماً پايين نمي باشد. اهميت اين موضوع از آن جهت آشكار مي شود كه ثابت مي كند براي داشتن مخلوطي با نسبت آب به سيمان پايين تر ( به طبع مقاومت بالاتر) نمي توان مقدار آب را كاهش داد و لذا به اجبار بايستي سيمان افزايش پيدا كند.بدين منظور 2 نسبت درشت دانه به ريزدانه متفاوت مورد بررسي قرار گرفته و هر يك در دو مقاومت طراحي شد. سپس نمونه هايي با مقادير متفاوت وزني آب ساخته و با آزمايش رواني ميز ويبره زمان وب به عنوان شاخصي از رواني مورد ارزيابي قرار گرفت. علاوه بر اين نمونه هاي استوانه اي جهت آزمايش مقاومت فشاري ساخته و ضمن مقايسه ظاهري نمونه ها، پس از 28 روز عمل آوري آزمايش مقاومت فشاري نيز بر روي نمونه ها صورت پذيرفت.نتايج آزمايشات و شكل ظاهري نمونه ها بيان گر اين بود كه در هر نسبت درشت دانه به ريزدانه مخلوط نيازمند حداقل وزني آب مشخصي مي باشد( متناظر با زمان ويبره 50 ثانيه) كه مقادير كمتر آب (هرچند كه نسبت آب به سيمان كمتري داشته باشد) منجر به حصول مخلوطي متخلخل و به شدت كم مقاومت مي شود. همچنين نتايج نشان مي داد كه ميزان آب متاثر از ميزان سيمان نبوده و مخلوط با هر عيار سيمان نيازمند يك حداقل وزني آب مي باشد