بومي سازي استانداردهاي محرميت درفضاهاي مسكوني با تاكيد برتعاليم اسلامي و فرهنگ ايراني

بحث حريم و محرميت درفضاهاي مسكوني امري است كه از ديرباز تاكنون درتمامي نقاط جهان و به ويژه در ايران معماري را طراحي جهت بخشيده و همجواري ها را محدود نمودها ست با ااين وجود به موجب نفوذ فرهنگ و تكنولوژي غيربومي درچندين دهه اخير و رشد بي رويه فضاهاي شهري و به تبع آن كاهش فاصله هاي همجواري اختلالاتي دربحث محرميت فضاهاي مسكوني پديدار گشته است هدف اصلي اين پژوهش بررسي محرميت درفضاهاي مسكوني فعلي از ديدگاه ساكنان و ارزشيابي آن برپايه اصول محرميت درتعاليم اسلام و فرهنگ ايراني است نتايج پژوهش حاضر نشان دهنده لزوم توجه هب موضوع حريم درابعاد ديداري شنيداري و امنيت فردي و اجتماعي مي باشد كه مواردي همچون عدم وجودحس امنيت رواني وجود اصوات مزاحم عدم مفصل بندي فضاها عدم درنظر گرفتن سلسله مراتب حريم ارتفاع زياد ساختمان هاي مجاور رعايت ننمودن فاصله همجواري و استفاده عمومي از فضاهاي مشاع حيات باعث نقض حريم خصوصي افراد ميگردد.