بررسي تاثير سازگاري كاربري هاي همجوار شهري در كاهش ريسك فاجعه و خسارات ناشي از زلزله نمونه مورد مطالعه : منطقه 3و7 شهرداري تبريز

كاهش خسارات ناشي از زلزله زماني امكان دارد كه مناطق آسيب پذير در نقاط زندگي انساني شناسايي شده و از ايجاد كاربري هاي حياتي و واحدهاي مسكوني درآن نقاط جلوگيري شود برنامه ريزي شهري بايد كاربري ها را بصورتي جانمايي و طراحي نمايد كه اين كاربري ها اولا بصورت سكونت گاههاي ايمن در مقابل زلزله عمل نمايد ثانيا شرايط لازم را براي اجراي هرچه بهتر طرح مديريت بحران تسهيل نمايند. در طراحي شهرها و برنامه ريزي شهري مدرن نحوه تقسيم زمين به كاربريها مختلف و توزيع سرانه هريك از آنها با درنظر گيري مقياس ها و شاخصهاي دقيقي انجام مي پذيرد. شش ويژگي اصلي و عمده اي كه در محوريت مكانيابي برنامه ريزي كاربري اراضي شهري وجود دارد عبارتند از : آسايش، سازگاري، كارايي ، مطلوبيت و سلامتي و استانداردهاي ايمني ، در برنامه ريزي و طراحي شهرهاي جديد با توجه به اينكه كاربري هاي سطوح شهري قبل از احداث برنامه ريزي مي شوند عامل مجاورت و سازگاري نوع كاربري ها و فواصل مناسب دسترسي به آنها در نظر گرفته مي شود و ليكن در گذشته با توجه به نبود آشنايي كامل به مباحث طراحي و مكانيابي اين عوامل در بافتهاي قديم در نظر نگرفته شدهاست و بايستي جهته افزايش دسترسي به كاربري ها و خروج كاربري هاي مزاحم در سطح شهر و كاربري هاي متداخل در زمان وقوع بحرانها به ويژه بحران ناشي از زلزله اقدامات لازم صورت گيرد.