ايجاد الگويي مناسب جهت تدقيق ايستگاه ها و مسير خطوط قطار شهري

رشد سريع جمعيت و افزايش تقاضاي حمل و نقل و سفرهاي درون شهري در سالهاي اخير باعث ايجاد مشكلات زيادي براي جوامع بشري شده است. به همين دليل نياز به سامانه هاي جديد حمل و نقل در شرايط كنوني يكي از اهداف برنامه ريزان شهري مي باشد. به دليل آنكه كوتاه زمانيست كه تجربه مطالعات و طراحي قطار شهري (مترو) در كشور آغاز شده است، ضرورت وجود الگويي مناسب در انجام اين مطالعات احساس مي شود. در فرآيند طراحي، مهمترين بخش تدقيق مجدد ايستگاه هاي قطار شهري و پلان و پروفيل مسير با توجه به الزامات و نتايج مطالعات اوليه در بخشهاي ابنيه و شهرسازي، سيستم و راه آهن، حمل و نقل و ترافيك، تونيل و روش اجرا، پدافند غير عامل و مطالعات ميداني (شامل مطالعات ژئو تكنيك، نقشه برداري، محيط زيست و تاسيسات شهري و تامين و انتقال برق) مي باشد. بر اين اساس فرآيند انجام مطالعات مي بايست داراي ارتباطي منطقي ما بين بخشهاي مختلف مهندسي و طراحي باشد تا درصد تغييرات به وجود آمده در مسير و محل ايستگاه ها به حداقل برسد و مرحله دوم مطالعات (فاز دوم و يا Detailed Design) با كمترين تغيير انجام شود. د رمقاله حاضر سعي بر اين است كه با استفاده از روش هاي تصميم گيري در حمل و نقل و با تاكيد بر روش تحليل سلسله مراتبي (AHP) و بررسي تجربيات مختلف انجام شده در زمينه مطالعات و طراحي خطوط قطار شهري (مترو) در كلان شهرهاي كشور و با توجه به تاثير متقابل و بر هم كنش بخشهاي مختلف بر اين فرآيند، الگويي مناسب در جهت طراحي و تدقيق ايستگاه ها و پلان مسير در اين نوع سيستم هاي ريلي ارائه گردد.