بهره گيري از شاخص زيست اقليمي دربرنامه ريزي توسعه توريسم شهري مورد مطالعه شهر خوانسار

توسعه پايدار شهري مقوله اي است كه ضمن درنظر گيري نيازهاي كنوني شهروندان نگهداري ازمحيط زيست شهري را نيز درزمره كار خود قرار ميدهد دراين راستا از جمله روشها و تكنيكهاي علمي كه اخيرا وارد علم اقليم شده و مي توندكمك موثري به حفظ و تعادل محيط زيست شهري درجهت رسيدن به اهداف توسعه پايدارشهري كند شاخص آسايش اقليمي است با اين توضيح كه اين شاخص روزهاي خاصي را جهت بهره گيري ازمنابع و امكانات گردشگري انساني و طبيعي مشخص مي كند كه رعايت اين مهم مي تواند از بهره برداري اضافي وغيربهينه جلوگيري نمايد اين مقاله نيز با توجه به اين مهم به بررسي محدوده اسايش اقليمي شهرخوانسار پرداخته شده است اين شهر در شمال غرب استان اصفهان و درمنطقه اي خوش آب و هوا ودرعرض جغرافيايي 33درجه و 13 دقيقه شمال و طول جغرافيايي 50 درجه و 19 دقيقه شرقي با ارتفاع 2250 متري واقع شده است كه داراي جذابيت هاي بسيار متنوعي مي باشد و سالانه صدها گردشگر اين شهر را به عنوان مقصد گردشگري انتخاب مي نمايند و اطلاع از ماه هاي مناسب جهت سفر بخصوص بصورت شبانه و روزانه هم براي گردشگران و هم مردم محلي براي بهره برداري بهتر و دركل توسعه پايدار شهري مفيد مي باشد براي برآورد ميزان آسايش شهر خوانسار ازشاخص ترجونگ استفاده شده است و مشاهده گرديد كه اين شهر درهيچ فصلي به لحاظ آسايش شبانه شرايط مناسب را دارا نمي باشد و به لحاظ آسايش روزانه تنها دوماه ارديبهشت و شهريور دارا شرايط مناسب بوده سه ماه خرداد تيرومرداد شرايط گرم و ماه هاي فروردين و مهر خنك و مابقي ماه ها بسيار خنك مي باشد با اين توصيفات گردشگران مي بايست براي سفر به اين شهرچه بصورت شبانه يا روزانه شرايط اسايش را مدنظر داشته و اوقات مناسب را انتخاب نموده يا تجهيزات مورد نياز را همراه داشته باشند.