برنامه ريزي توسعه توريسم شهري با بهره گيري از شاخص زيست اقليمي در جهت توسعه پايدار شهري نمونه موردي شهرمشهد

گردشگري يكي از بخشهايمهم اقتصادي است كه توانسته است به عنوان يك نصعت پاك مطرح شود و ضمن افزايش درآمدهاي ارزي در اقتصاد ملي كمك شايسته اي به رونق اشتغال و ايجاد درآمدهاي منطقه اي نيز بنمايد با توجه به اين مهم برنامه ريزي در امر گردشگري از جنبه هاي مختلف ضروري ومهم مي نمايد شناخت آسايش اقليمي يك مكان در ماه هاي مختلف سال بصورت روزانه و شبانه درجهت برنامه ريزي براي مسئولين و گردشگران بسيار مفيد مي باشد در رابطه با نظريه توسعه پايدار شهري بايد گفت كه اين مقوله حاصل بحثهاي طرفداران محيط زيست درباره مسائل زيست محيطي بخصوص محيط زيست شهري است كه به دنبال نظريه توسعه پايدار براي حمايت از منابع طبيعي ارايه شد توسعه پايدار شهري نيازمند شناسايي محدوديت هاي محيطي براي فعاليت هاي انساني در ارتباط با شهرها و تطبيق روشهاي طراحي شهري دراين محدوديت هاست شهر مشهد به عنوان قطب گردشگري مذهبي كشور و دارا بودن جذابيت هاي توريستي مختلف بصورت يكي از مراكز مهم گردشگري ايران مطرح است كه شناخت اسايش اقليمي آن به منظور برنامه ريزي دقيق درجهت توسعه پايدار شهري بسيار ضروري است. براي برآورد آسايش اقليمي اين شهر ابتدا داده هاي مورد نياز از سايت هواشناسي مشهد در طول دوره 1951-2005 دريافت گرديده و سپس با توجه به شاخص ترجونگ ميزان آسايش شبانه و روزانه و نمودارهاي محاسبه گرديد گردشگراني كه قصد سفر به شهر مشهد را دارند مي بايست در زمان مناسب و وجو د داشت اسايش به اين شهر مسافرت نموده و يا اينكه همراه خود وسايل گرمايشي و سرمايشي همراه داشته و پيش بيني هاي لازم را بنمايند.