برنامه ريزي توسعه توريسم شهري در شهر كوهپايه با بهره گيري از شاخص زيست اقليمي در جهت توسعه پايدار شهري

توسعه پايدار شهري مقوله اي است كه ضمن درن ظر گيري نيازهاي كنوني شهروندان نگهداري از محيط زيست شهري را نيز در زمره كار خود قرار ميدهد دراين راستا ازجمله روشها و تكنيكهايي علمي كه اخيرا وارد علم اقليم شده و مي تواند كمك موثري به حفظ و تعادل محيط زيست شهري درجهت رسيدن به اهداف توسعه پايدار شهري كند شاخص آسايش اقليمي است با اين توضيح كه اين شاخص روزهاي خاصي را جهت بهره گيري از منابع و امكانات گردشگري انساني و طبيعي مشخص مي كند رعايت اين مهم مي تواند از بهره برداري اضافي و غيربهينه جلوگيري نمايد دراين پژوهش نيز ابتدا به شناسايي نقاط جذاب شهر كوهپايه از نظر توريستي پرداخته شده سپس بنابراهميت اين مورد سعي شد به شناخت آسايش اقليمي اين شهر با توجه به شاخص اقليمي ترجونگ پرداخته شود. براي اين منظور متغيرهاي اقليمي با دوره 30 ساله 1951-2005 موردنظر براي تعيين آسايش اقليمي شهر كوهپايه از ايستگاه شرق اصفهان كه در 50 كيلومتري غرب كوهپايه و در شرايط يكساني از شهر كوهپايه واقع مي باشد از سايت هواشناسي استان اصفهان استخراج گرديد. سپس ميزان آسايش برمبناي شاخص ترجونگ تعيين شد درپايان ميزان آسايش اين شهر در ماه هاي مختلف بطور روزانه و شبانه تعيين گرديد. مسافريني كه قصد سفر به اين شهر را در ماه هاي غيراز ماه هاي داراي شرايط آسايش دارند مي بايست لوازم سرمايشي يا گرمايشي را همراه خود داشته و پيش بيني هاي لازم را بنمايند.