كاهش ترك ناشي از تغييرشكل هاي وابسته به زمان در تار كششي سازه هاي بتني بااستفاده از لايه انعطاف پذير

تخمين مقادير دقيق نيروها، تنشها و تغييرشكلهاي اعضاي سازه اي بتني مسلح، از ديرباز بعنوان يكي از اهداف اصلي مهندسين سازه مطرح بوده است. يك طراح بايستي قادر باشد شناخت درستي از رفتار درازمدت سازه بتني مورد نظر كه موجب بروز پديده هاي غيرخطي در سازه مي شود، بدست بياورد. سوالات تحقيق: در اين تحقيق، چگونگي كاهش ترك ناشي از خزش با استفاده از لايه اي با مقاومت كششي بالا و نحوه مدلسازي آن بصورت آزمايشگاهي به گونه اي كه بتوان شرايط واقعي را مجسم نمود، مورد بررسي قرار گرفته است. روش تحقيق: در اين مقاله تلاش شده است، بعد از شناخت دقيق تغييرشكلهاي وابسته به زمان و تشخيص معادلات رفتاري اين دسته از تغييرشكلها، براي به حداقل رساندن احتمال ترك خوردگي در اثر اينگونه تغييرشكلها و افزايش قابليت افزايش طول بيشتر، لايه اي انعطاف پذير در حد فاصل بين آرماتورهاي كششي و سطح خارجي بتن قرار داده شده است كه اين امر سبب كاهش ترك خوردگي ناشي از خزش و جمع شدگي مي گردد. آزمايشات به جهت جامعيت بيشتر بحث براي دو وضعيت بتن معمولي و بتن سبك انجام گرديد. نتيجه گيري: رفتار سازه و روند افزايش مقاومت آن بيانگر اين واقعيت است كه، چه در بتن هاي سبك و چه در بتن هاي معمولي، هر دو نتايج يكساني مبني بر افزايش مقاومت نشان مي دهند كه اين مطلب بيانگر اثرات مفيد و موثر لايه موجود در ناحيه كششي مي باشد.