مقايسه روسازي آسفالتي و بتني با رويكرد ايمني در مقابل آتش سوزي در تونل

ترافيك جاده ها به طور پيوست در حال افزايش مي باشد. به علاوه همگام با پيشرفت روش هاي ساخت تونل ها به عنوان سازه اي اقتصادي هم براي شرايط خاص و سخت جغرافيايي هم براي عبور از فضاي شهري با حداقل تخريب محيط اطراف، بسياري از كشورهاي مطرح شده اند. روش هاي ساخت و رعايت موارد ايمني در حين ساخت و بهره برداري همواره در حال بهتر شدن است ولي معضل بروز حوادث خطر آفرين در درون تونل هنوز وجود دارد و راه حل قانع كننده اي براي آن ارائه نگرديده است. وقوع يك حادثه درون تونل ها از جنبه هاي زندگي انسان ها، محيط زيست، آسيبرساني به تونل و به همزدن نظم ترافيك معمولا بسيار هزينه بر مي باشد. با وجود اين نگراني ها در نظر گرفتن كيفيت رو سازي جاده اي هم از اهميت بالايي برخوردار مي شود. در حاليكه آتش در تونل در حال سوختن مي باشد يك روسازي جاده اي نسوز و غير سمي مي تواند كمك خوبي براي حفظ امنيت مردم (استفاده كنندگان و گروه هاي نجات)، حفظ و نگداري تجهيزات تونل و سازه اي آن و كمك به محافظت از محيط زيست باشد. بنابراين در اين مقاله به مقايسه روسازي آسفالتي و بتني در زمان آتش سوزي پرداخته ايم و نتيجه به دست آمده به اين صورت مي باشد كه روسازي آسفالتي در درجه حرارت تقريبا 500 درجه سانتيگراد (حداقل درجه حرارت مشاهده شده در آتشسوزي هاي تونل) مشتعل شده و شروع بع سوختن مي كند و موجب سنگين تر شدن آتش سوزي مي شود ولي بتن به طور كلي يك ماده ي با ثبات و پايدار و غير قابل اشتعال مي باشد، به همين دليل بتن در رده ي مواد با ضريب اطمينان بالا در مقابل آتش طبقه بندي مي شود و كمكي به شارژ و سنگين تر كردن آتش نمي كند.