مطالعه آزمايشگاهي رفتار خاك رس مسلح به ژئوتكستايل بااستفاده از آزمايش تك محوري

يكي از روشهاي بهبود خواص مكانيكي خاك ها، استفاده از ژئوسنتتيك ها به شكل ورق هاي قرار گرفته در بين لايه هاي خاك و يا در فصل مشترك خاكريزها و سطح زمين مي باشد. از يك سو استفاده روز افزون از ژئوسنتتيك ها به ويژه در چند دهه اخير و از سويي ديگر ناشناخته بودن رفتارخاك هاي مسلح، انجام آزمايش ها و پژوهش هاي بيشتري را در اين زمينه ايجاب مي كند. براي ارزيابي رفتار خاك هاي مسلح به ژئوسنتتيك ها دو نوع آزمايش وجود دارد: آزمايش هاي شاخص و عملكردي. آزمايش هاي شاخص به خواص عمومي ژئوسنتتيك و نقش آن در خاك و آزمايش هاي عملكردي به بهبود خواص مكانيكي خاك هاي مسلح مي پردازد. در رابطه با آزمايش هاي عملكردي، آزمايشهاي برش مستقيم و سه محوري متعددي بر روي خاك هاي دانه اي صورت گرفته است، اما توجه كمتري به استفاده از ژئوتكستايل در خاك هاي چسبنده شده است. به نظر ميرسد علت اين امر كاهش تاثير بهينه ژئوتكستايل در خاكهاي جسبنده نسبت به خاك هاي دانه اي باشد. در اين مقاله نتايج آزمايش هاي فشاري تك محوري بر روي خاك رس مسلح به ژئوتكستايل ارائه شده است. هدف اصلي اين پژوهش، تاثير افزودن مصالح دانه اي (ماسه) بر فتار خاك رس مسلح است. به دست آوردن درصد ماسه بهينه، تاثير تعداد لايه هاي ژئوتكستايل بر مقاومت، شكل خرابي و شكل پذيري نمونه هاي مسلح شده، از ديگر مورد بحث در اين مقاله مي باشد. نتايج آزمايش ها نشان ميدهد كه با افزايش تعداد لايه هاي ژئوتكستايل، مقاومت پيك مقاومت پسماند و شكل پذيري نمونه هاي رسي افزايش مي يابد. همچنين با افزايش درصد مصالح دانه اي تا 50 درصد، تاثير ژئوتكستايل بر افزايش مقاومت بيشتر مي شود.