فناوري هاي نوين در صنعتي سازي ساختمان

يكي از مسائل مهمي كه نقش اساسي در زندگي مردم كشور ما دارد، موضوع مسكن و كمبود آن در مقايسه با انتظارات و نيازهاي مردم است. توجه به صنعتي سازي ساختمان و مكسن به عنوان يك ضرورت ملي، همان تغييري است كه بايد ابتدا در عرصه برنامه ريزي به وجود آيد تا با اتكاي به آن، شيوه هاي جديدي كه مبتني بر فناوري هاي نوين ساختماني است روي آورد. صنعتي سازي ساختمان از جمله عوامل مهم در افزايش توليد و برقرار كننده تعادل ميان عرضه و تقاضا در بازار است [1]. ورود به عرصه صنعتي كردن ساختمان سازي، مستلزم پيشرفت كردن همپاي كليه صنايع است. در اين ميان، صنعت ساختمان به عنوان يك صنعت كهن كه هر ساله مبالغ هنگفتي از سرمايه هاي ملي در آن هزينه مي شود و در مقايسه با ديگر صنايع، پيشرفت قابل ملاحظه اي نداشته است، نيازمند توجه ويژه است. توسعه صنعتي ساخت و ساز، كليد توسعه پايدار كشور است. ايران تا كنون 3 درصد از حجم كل ساخت و سازها را به صنعتي سازي اختصاص داده است، در حالي كه اين شاخص در كشروهايي چون تركيه و مالزي به 40 درصد ميرسد. در اين مقاله به مزاياي فناوري هاي نوين در توليد صنعتي ساختمان از جمله: افزايش سرعت، انبوه سازي ساختمان، صرفه جويي در مصرف انرژي، افزايش استحكام و عمر ساختمان، كاهش پرت مصالح، كاهش آلودگي، سبك سازي، كاهش قيمت تمام شده ساختمان و از همه مهمتر كاهش نيروي زلزله و .... پرداخته خواهد شد. بطور خلاصه مي توان گفت اولين و مهمترين اقدام براي كاهش تلفات و خسارات ناشي از زلزله اقدام به سبك سازي با استفاده از فناوري هاي نوين مي باشد.