طراحي عمليات مكانيكي آبخيز داري، مطالعه موردي حوزه رودخانه كن- زير حوزه كشار

يكي از روشهاي اصلي حفاظت از خاك، جلوگيري از فرسايش خاك، تثبيت آبراهه ها و كنترل و مهار سيلاب مخرب جريانهاي سيلابي مي باشد. از انجائيكه در طول نيم قرن اخير سيماي آبخيزهاي كشور خصوصا در نزديكي شهرهاي بزرگ همواره دستخوش تحولات وسيعي بوده و اين دگرگوني ها به طور مستمر در تمامي ابعاد اعم از اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي صورت گرفته و با افزايش تراكم جمعيت انساني و دامي نيز توان بوده است تا آنجا كه هم اكنون در اغلب حوزه هاي آبخيز حدود سه برابر ظرفيت حوزه چراي مفرط انجام مي گيرد و تقريبا بيشتر تخريبات نتيجه اين امر است. اين استفاده بيش از حد از منابع طبيعي پيامدهايي هر چند قابل پيش بيني اما غير قابل كنترل به همراه داشته تا آنجائيكه رسوب بعضي از حوزه هاي آبخيز كشور كه در انتهاي آنها درياچه يا سدي احداث شده به طور متوسط به 8 تن در هكتار رسيده كه از اين بابت سالانه چيزي حدود 200 ميليون متر مكعب از خاك حاصلخيز حوزه هاي آبخيز وارد اين درياچه ها و يا سدها مي شود. اين فرسايش و توليد رسوب عمر مفيد اين درياچه و يا سدهاي كشور را تا حد 40% تقليل داده است. جهت جلوگيري از اين وضعيت لازم است برنامه ريزي اصولي در حوزه هاي آبخيز تدوين و به اجرا در آيد. در اين تحقيقات به مطالعه موردي حوزه آبخيز كن و به طبع آن تاثير عدم اجراي آبخيز داري مناسب بر روي پروژه هاي بزرگ شهرداري تهران از جمله پروژه در حال ساخت درياچه چيتگر مي پردازيم.