بررسي كارايي برخي مدل هاي ارزيابي آسيب پذيري آب هاي زيرزميني به آلودگي

در بسياري از كشورهاي خشك و نيمه خشك جهان مانند ايران، ذخاير آب زيرزميني يكي از اصلي ترين منابع آبيمي باشد. اين منابع در دوره هاي پرباران گذشته تشكيل شده اند و با توجه به شرايط اقليمي كنوني كشور شكلگيري چنين منابعي غير ممكن است. لذا حفاظت اين منابع از آلودگي و بهره برداري صحيح از آن امري اجتنابناپذير است. غالباً آلودگي آبهاي زيرزميني بعد از آلوده شدن چاه ها شناسايي مي شود و رفع آن بسيار پرهزينه وطولاني است. لذا ارزيابي آسيب پذيري آب زيرزميني به عنوان ابزاري مؤثر براي تشخيص مناطق آسيب پذير وانجام فعاليت هاي حفاظتي جهت حفظ كيفيت آب اين مناطق لازم و ضروري مي باشد. هدف اين تحقيق بررسيبرخي از مدل هاي ارزيابي آسيب پذيري آب هاي زيرزميني جهت شناسايي و معرفي كاربردي ترين مدل به منظور تهيه نقشه آسيب پذيري آبخوان هاي كشور مي باشد.بر اساس مطالعات انجام شده مدل DRASTIC از كارآمدترين مدل هاي مورد استفاده در آبخوان هاي كشور مي باشد اما از آنجا كه ضرايب و وزن پارامترهاي اينمدل در شرايط اقليمي، جغرافيايي و ژئولوژيكي خارج از كشور تعيين شده، استفاده از آن بدون در نظر گرفتنشرايط محلي ممكن است نتايج نامناسبي را به دنبال داشته باشد. استفاده از اين مدل براي مناطق كارستيكتوصيه نمي شود چرا كه اين مدل برخي پديده هاي ژئومرفولوژيكي اين مناطق را از جمله كارن ، غار و حفره ها راكه مي تواند نقش به سزايي در انتقال آلودگي به سفره هاي زيرزميني داشته باشند را درنظر نمي گيرد. لذا براي مناطق كارستيك مدل هاي COP و EPIK توصيه مي گردد.