بررسي تحليلي پارامترهاي فيزيكي و شيميايي در آبراهه دز- استان خوزستان

آبراهه دز يكي از منابع اصلي تأمين آب در استان خوزستان مي باشد. اين رودخانه در مسير گذر از استان خوزستان ضمن تأمين آب شرب شهرهاي دزفول، انديمشك و ده ها روستاي مسير، آب مورد نياز صنايع تصفيه شكر هفت تپه، قند دزفول، كاغذسازي پارس، نئوپان سازي، توليد علوفه دام و طيور، شير پاستوريزه شوش و ده ها واحد كوچك و متوسط منطقه را نيز تأمين مي نمايد. رودخانه دز مهم ترينمنبع تأمين كننده آب اراضي كشاورزي مجاور خود مي باشد. پايش كيفي 6 نقطه از آبراهه دز از طريق چندين مرحله نمونه برداري، به منظور بررسي شاخص هاي فيزيكي شامل هدايت الكتريكي، پي اچ، اكسيژن محلول و شيميايي همچون فلزات سنگين (نيكل، آهن، كروم، مس، منگنز، آلومينيوم)، اكسيژن مورد نياز شيميايي (COD)، اكسي ژن مورد نياز بيولوژيكي ((BOD(5)، ميزان كل كربن آلي (TOC) در مسيرهاي سد دز، انديمشك، دزفول، هفت تپه و بند قير صورت گرفت. نتايج مطالعات نشان مي دهد كه ميزان هدايت الكتريكي برحسب ميكروزيمنس بر سانتيمتر( COD, (μs/cm),TOC, BOD(5 و مجموع فلزات سنگين بر حسب ميلي گرم در ليتر (ppm) به ترتيب در گستره 4000-500، 40-5، 5-1، 3-0/25 و 0/7-0/01 افزايش يافته است. داده ها و مشاهدات عيني بيانگر افزايش بار آلودگي رودخانه از بالادست (سد دز) به پايين دست (بند قير- شاخه دز) به دليل ورود هرزآب هاي كشاورزي، فاضلاب هاي انساني و صنعتي و روان آب هاي سطحي به داخل آبراهه دز بوده وضرورت توجه به فنآوري هاي نوين در كنترل آلوگي هاي زيست محيطي را مهم مي سازد.