بهسازي و مقاوم سازي مساكن روستايي ايران دربرابر سوانح طبيعي

ايران كشوري زلزله خيز است تا انجا كه بطور متوسط هر2/5 سال يك زلزله با بزرگي 6/5 ريشتر درآن رخ ميدهد جمعيت قابل توجهي ازايران درروستاها استقرار دارند و نيمي ازسكونت گاه هاي روستايي بربنياد معماري بومي و سنتي به و مفهومي گوياتر معماري روستايي بنا شده است اين وضع توجه و اقدام شايسته ملي را دررابطه با مقاوم سازي و بهسازي سكونتگاه هاي روستايي ضروري مي سازد تجربه نشان داده است كه دربازسازي هايي كه طي نيم قرن اخير درزلزله هاي گذشته صورت گرفته دو مساله پيش روي مسئولان و سازندگان اين مناطق قرار داشته است ساكن روستايي كه با مصالح كم دوام و سازه هاي نامقاوم شناخته شده اند بازسازي هايي كه اغلب بدون رعايت اصول ساخت و سازهاي سنتي و معماري بومي و نيز درتضاد با نظام معيشتي روستاهاي آسيب ديده صورت گرفته است ازطرف ديگر مكرر ديده شدها ست كه روستائيان ساختمانهاي بازسازي شده با نقشه مصالح و سازه هاي جديد و نيز با استحكام و ضدزلزله را ترك كرده و مجددا با مصالح و معماري بومي براي خود خانه سازي كردها ند تا پاسخگوي نيازهاي آنها درهمه ابعاد باشد اين مقاله با درس اموزي ازبازسازي هاي گذشته و با اگاهي ازوضعيت سازه هاي سنتي و بومي موجود دراغلب نقاط كشور برآن است تا سازه هاي خشت و كلي را مورد بحث قراردهد.