هسته مركزي هويت اسلامي - ايراني درمعماري و شهرسازي ايران نمونه موردي: اصفهان، معماري دوران سلجوقيان و شهرسازي دوران صفويه

چنانچه هويت معماري و شهري را انعكاس ذهني و بازنمودعيني ساكنانش بدانيم يكنكته جاريست و آن اينكه هويت معماري و شهري يك واحد بهم پيوسته است كه فقط بايد به مقام حس و درك درايد و به كارگرفته شود كه ميتوان ازاصفهان به عنون مكان بي زمان و محل تلاقي حكمت معنويت و خردايراني با مفاهيم پايداراسلامي ياد كرد كه نتيجه هويت مكاني و زماني مردماني است كه مسير دانش با دانايي و سرانجام حكمت را پيموده و به هويت و بنحوي ماهيت اجزا دست يافتند و به كارگرفتند و به اين دلايل وقتي درجاي جاي اين شهر قدم ميزنيم صدايي آشنا ازنوع هويت خود كه هم صداي فطرت دروني مان است مي شنويم و آن ازكنه ذات اشيا و اثاري است كه منشا الهي دارند يعني همه چيز و هيچ چيز كه تنها با او تعريف و معنا مي شود.