نقش فرهنگ درسازماندهي فضايي معماري و شهرسازي ايران

باتوجه به مشكلات زيست محيطي كه امروزه شهرها را تهديد مي كند براي بهبود اين وضعيت راه كارهاي مختلفي مطرح شده كه ازمهمترين اين راهكارهاجلوگيري مفهوم پايداري درزمينه هاي مختلف علمي و ازجمله آن دردو حيطه شهري سازي و معماري بوده است امروزه معماري ما به يكباره ازواقعيت سنتي فاصله گرفته است لذا مابايد بدنبال هويت ازدست رفته بناهاي خود و راهكارهاي سنتي مناسب باشيم ولي بدون شك بسياري ازاين تلاشها زماني مفيد خواهند بود كه دريك بستر فرهنگي مورد قبول عام واقع شوند به عبارتي رشد و اعتلاي فرهنگي تربيت نيروي انساني و بالا بردن دانش اجتماعي مردم ازجمله عمده ترين راه كارها براي استفاده بهينه ازراه كارهاي بومي و سنتي و ايجاد محيطهاي انسان ساخت پايدار خواهند بود بنابراين توسعه فرهنگي به عنوان رهيافتي كه بايستي درقلب سياست هاي برنامه ريزي و مديريت شهري قراربگيرد بايد مورد بررسي قرارگيرد اين امر مستلزم فرهنگسازي مردم براي ايجاد حركت هاي مردمي خواهد بود دراين مقاله به نقش فرهنگ بعنوان ابزار كليدي از پيشبرد راه كارهاي رسيدن به محيط مطلوب و انسان ساخت پايدار خواهيم پرداخت