شهرنشيني، شهرگرايي اسلامي - ايراني

درتمدن اسلامي و درشهراسلامي پيوندي ناگسستني بين زندگي مادي و معنوي وجود دارد دين اسلامي فراتر ازيك ايين رسمي است و يك شيوه ي كامل براي زندگي درهمه اعصار مي باشد بطوريكه روشهاي حصول عاليترين درجات كمال را درهمه شئون و جوانب زندگي اجتماعي فرهنگي اقتصادي و غيره ارايه نموده است شهرنيز به عنوان كانون زيست وفعاليت انسان ها مورد توجه اسلام بوده است به گونه اي كه ميتوان شهر اسلامي را مكان تبلور جميع آموزه هاي اسلامي دانست لذا دراين مقاله به بررسي و تحليل عوامل ايجاد و تكوين شهرهاي اسلامي و نيز ديدگاه ها و تئوري هاي ارايه شده ازطرف صاحبنظران درباره شهر درقلمرو فرهنگ اسلامي و معماري و شهرسازي ايران بعدازاسلامي پرداخته ميشود سپس كارايي شهراسلامي درمواجهه با چالشهاي شهرهاي امروزي را مورد بررسي قرارميدهد براي بررسي تحليل و مقايسه تمايزات ساختاركالبدي شهرهاي اسلامي دردوره هاي مختلف ازروشتركيبي كتابخانه اي و تحليل استفاده شده است درنهايت نتيجه گرفته شد بين مفهوم شهر و جهان بيني اسلامي ازابتداي امر روابط نزديكي وجود دارد درشهراسلامي فرم به تبع معنا تعريف ميشود و كالبد هويت خود را ازمحتوا اخذمي كندو اين متاثر ازبنيانهاي نظري معماري و شهرسازي اسلامي است كه نسبت قالب و محتوا همچون نسبت روح و كالبد دربنيانهاي جهان شناختي اسلامي است