بازتعريف محله هاي اصيل درسايه اقتضائات شهرسازي مدرن بررسي نقش فرهنگي محلات درسازماندهي فضايي شهرسازي و معماري ايران

هويت هرملت درمعماري و فرهنگ آن كشورنهفته است با معماري بايد به مثابه امري فرهنگي مواجه شد و بايددانست كه هرامرفرهنگيمراحل و مراتبي دارد كه بايد طي شود يكي ازويژگيهاي كهن شهرهاي ايراني وجودمحلات شهري داراي وحدت ازحيث كالبدي فضايي و برخورداري ازاستقلال نسبي ازنظرعملكردي بوده كه گروهي متجانس ازمردم را درخود جاي مي داده است شهرنشيني دوران جديد آغاز مرحله اي است كه درآن فلسفه و فرهنگ حيات بشري دستخوش تغييرات وسيع شده و متعاقب آن هنجارها ارزشها و الگوهاي مناسب با زندگي صنعتي وتجاري گسترش پيدا كرده است ازجمله نتايج مستقيم شهرنشيني دوران معاصر به انزوا كشيده شدن بسياري ازيادمان هاي تاريخي بوده ا ستكه طي قرنهاي متوالي درنقش عوامل هويت ساز گروه هاي انساني عمل ميكردند علت اين امر را ميتوان دربي توجهي به مفهوم واقعي محله كاركردها و نقش هاي آن درحيات شهري دانست بازتعريف مفهوم محله با اتكا به ضرورت ها و نيازهاي زمانه و جايگاه كهن فرهنگي و تاريخي محلات ازيك سوسبب حفظ نظام اجتماعي اقتصادي محلات تاريخي شهرها و يا محلات شهرهاي تاريخي و به دنبال آ« جلوگيري ازنابودي ساختاركالبدي شده و ازسوي ديگر سبب شكل گيري مفهوم محله دربافت هاي توسعه يافته شهري مي گردد.