تاثيربافت شهري دركاهش ميزان آسيب پذيري ناشي اززلزله مطالعه موردي: شهرتبريز

قرارگيري مناطق مختلف ايران بر روي نوار زلزله خيز، آسيبپذيري بالاي بناهاي احداثي و كمبود زيرساختهاي لازم براي عملياتي كردن صحيح مديريت بحران سبب شده كه خطرپذيري لرزهاي در ناطق شهري و روستايي بسيار بالا ارزيابي شود. آنچه از زلزله يك فاجعه مي سازد عدم آمادگي به منظور مقابله با آن و پيشگيري از عواقب زيانباري است كه به بار ميآورد. از اهداف پژوهش حاضر بررسي تأثير بافت شهري در كاهش ميزان آسيب پذيري ناشي از زلزله در شهرتبريز مي باشد. روش پژوهش از نوع تحليلي - توصيفي بوده و ابزار گردآوري اطلاعات نيز ميداني و كتابخانه اي مي باشد. شاخش هاي مورد مطالعه ما، ساختار كالبدي شهر، شاخص متوسط اندازه قطعات مسكوني، كاربري اراضي شهري و تراكم ساختماني ميباشد. يافته ها حاكي از آن است كه كاهش زيانهاي ناشي از زلزله، عمدتاً بر حول روشهاي ساخت و سازساختمانها جهت افزايش مقاومت در برابر زلزله بوده است، اما مقابله فراتر از رعايت اصول فني براي مقاوم سازي ساختمانها ميباشد و در حقيقت در بيشتر مواقع آنچه كه پديده زلزله را در شهرها تبديل به يك فاجعه مي كند، دربسياري از موارد وضعيت نامناسب شهرسازي آن مكان است. بنابراين ميبايست كل شهر را به هدف كاهش آسيبپذيري در برابر زلزله برنامهريزي و طراحي كرد. نتايج نشان مي دهد هر نوع بافت شهري به هنگام وقوع زلزله، مقاومت خاصي دربرابر زلزله دارد. واكنش هر نوع بافت شهري در هنگام وقوع زلزله در قابليت هاي گريز و پناه گيري ساكنان، در امكاناتكمك رساني، در چگونگي پاك سازي و بازسازي و حتي اسكان موقت، دخالت مستقيم داشته و پيامد آن در شدت و ضعف تلفات ناشي ا ز زلزل ه منعكس ميگردد. بافت شهري با ز نسبت ب ه بافت بسته ، بافت شطرنجي نسبت ب ه بافت خودجوش، بافت پيوسته نسبت به بافت ناپيوسته و بافت كم تراكم نسبت به بافت متراكم انعطاف پذيري بيشتري دارد