بررسي اثر جداسازي لرزهاي بر پاسخ ديناميكي مدل سه بعدي فولادي تحت زلزله هاي حوزه نزديك گسل

جداسازي لرزهاي يكي از روشهاي كاهنده خسارات ناشي از زمينلرزه ميباشد كه به كار بردن اين سيستم در سازههايي مانند ساختمانهاي چند طبقه، راكتورهاي هستهاي، پلها و سازههاي مهم با جلوگيري از انتقال كامل اثر زمين لرزه بهروسازه و افزايش انعطافپذيري ساختمان موجب كاهش همزمان نيرو و شتابهاي سازه و همچنين تغييرمكانهاي نسبي طبقات ميشود. اين سيستم بر دو اصل مهم، يكي كاهش فركانس طبيعي سازه و رساندن آن به مقداري كمتر از فركانسغالب زمينلرزه، و ديگري جذب و انحراف انرژي زمينلرزه توسط اجزاء جداساز، استوار است. در اين پژوهش ابتدا رفتار ديناميكي سازه با پايهي گيردار، تحت دو طيف شتاب زلزلهي حوزهي نزديك گسل بررسي شد. سپس اين كار براي همان سازه با جداساز لرزهاي لاستيكي انجام شد. نتايج بدست آمده از تحليل ديناميكي غيرخطي تاريخچه زماني دو طيفمذكور، نشان دهندهي اين است كه، شتاب كف طبقات در سازه جداسازي شده نسبت به سازه پايه گيردار كاهش يافته است كه همين موضوع بيانگر كارايي بالاي جداسازي لرزهاي ميباشد. براي بررسي بيشتر اثر جداسازي لرزهاي دوبارهروند انجام شده تحت زلزله هاي حوزه نزديك گسل، تحت دو طيف شتاب زلزله حوزه دور گسل نيز انجام شد كه نتايجبدست آمده نشان ميدهد، شتاب كف طبقات در سازهي جداسازي شده نسبت به سازهي پايه گيردار، در زلزله هايحوزهي نزديك، كاهش بيشتري نسبت به زلزله هاي حوزه دور دارد. البته تغييرمكان كلي طبقات در سازهي جداسازي شده نسبت به سازهي پايه گيردار، در زلزله هاي حوزهي نزديك، افزايش بيشتري نسبت به سازههاي حوزهي دور دارد. در مجموع، علاوه بر كاهش پاسخهاي لرزهاي در سازهي جداسازي شده، نتايج بدست آمده نشان دهندهي كارايي بيشتر جداسازي لرزهاي در زلزله هاي حوزه نزديك، نسبت به زلزله هاي حوزه دور ميباشد