پديدارشناسي مكان و احياي مكان فردا

هر بنا و اثر معماري اصيل بر ارزشهايي استوار است كه تاثير گذر زمان بر آن كمرنگ است و همچنان با حفظ ارزشهاي خود مي تواند به حيات خود ادامه دهد، هنگامي كه صحبت از معماري فردا مي شود اين پرسش مطرح مي شود كه چگونه مي توان ارزشهاي اصيل آثارگذشته را شناسايي و با مصالح و تكنيك هاي جديد در هم آميخت و سير نزولي و معماري بي هويت امروز را تغيير جهت داده و در مسيرتازه اي قرار داد كه آنچه كه تشكيل دهنده فضاهاي معماري و شهرسازي فردا است هويت و معناي اصيل خود را بازيابد . از آنجا كه اصطلاح معنا، آشكارا بر چيزي دلالت دارد كه نمي تواند كمي باشد و از سويي ديگر، توانايي رويكرد پديدارشناسي، در ايجاد محيط واجدمعنا و هويت از طريق خلق مكان هاي سرشار از حس و روح مكان مي باشد، چنين به نظر مي رسد كه مي بايستي در رويكرديپديدارشناسانه، مكانها را مورد ارزيابي قرار داد تا بتوان به ادراك و تعيين معنا در معماري و شهرسازي دست يافت . در اين مقاله سعي شده است با بررسي هويت مكان با رويكرد پديدارشناسانه به تبيين پديده مكان پرداخته و پس از بررسي عناصر مكان و تجزيه و تحليل مكان امروز راه حلي اساسي در جهت هويت بخشيدن به طرح هاي آينده يافته كه منجر به احياي مكان فردا شود.