بررسي و تحليل مميزي انرژي ساختمان و قوانين موجود در ايران

در سال هاي اخير رشد مصرف انرژي جهان سالانه يك تا دو درصد و در ايران 5 تا 8 درصد بوده است و حدود 30 الي 35 درصد از كل انرژي مصرفي در ايران در ارتباط با مصارف ساختماني است. از سوي ديگر به واسطه انتشار آلاينده هاي حاصل از احتراق،محدوديت و پيش بيني افزايش قيمت هاي سوخت هاي فسيلي موجب گرديده است سياست گذاران و برنامه ريزان بخش انرژي با انجاممطالعات ساختاري، سياست بهينه سازي مصرف انرژي ساختمان را در رئوس برنامه هاي خود قرار دهند. در سند چشم انداز 20 ساله ايران نيز اين موضوع با هدف بالا بردن بهره وري و رشد اقتصادي مورد توجه قرار گرفته است.نخستين گام جهت ارائه راهكارهاي بهينه سازي مصرف انرژي، انجام مميزي انرژي ساختمان مي باشد. برخي از اقدامات مميزي انرژي ساختمان تنها در جريان ساخت ممكن مي باشد لذا پايبندي به قوانين و استانداردهاي مصرف انرژي در ساختمان هاي جديد هنگامينمود بيشتري مي يابد كه تفاوت سطح دشواري اجراي طرح هاي كاهش مصرف انرژي در ساختمان ها، در مرحله قبل از طراحي و ساختو ساز با مرحله بعد از آن مقايسه شود. مبحث 19 مقررات ملي ساختمان و برچسب انرژي ساختمان دو قانون و استاندارد مهم به منظور بهينه سازي مصرف انرژي مي باشد. در اين راستا اين مقاله به بررسي و تحليل سهم انرژي مصرفي در ساختمان، شيوه ها و مراحل مميزيانرژي ساختمان و قوانين موجود در بخش انرژي كشور ايران مي پردازد و نقش و رابطه بين مميزي انرژي ساختمان و كارآمد بودن قوانين و نقاط ضعف و قوت آن را مورد ارزيابي قرار مي دهد.