مقايسه تاثير تثبيت با بنتونيت و ليگنوسولفونات، بر كاهش فرسايش پذيري مصالح درسدهاي خاكي

فرسايش داخلي دومين عامل اصلي تخريب سدهاي خاكي پس از سرريز شدن آب از تاج سد مي باشد. از اينرو مهم است كه مقاومت فرسايشي خاك ها با استفاده از تكنيك هاي موثر و با هزينه هاي مناسب، بهبود داده شود. يكي از كارهاي موثر جهت جلوگيري از فرسايش داخلي درسدهاي خاكي، استفاده از تثبيت كننده ها جهت اصلاح پتانسيل فرسايش خاك ها مي باشد. در اين تحقيق از بنتونيت و يك ماده شيميايي بر پايهليگنين، ليگنوسولفونات جهت اصلاح فرسايش پذيري ماسه رس دار كائولينيتي استفاده شده است. بدين منظور ماسه رس دار كائولينيتي بصورت مجزا و سپس اختلاط با درصدهاي مختلف بنتونيت و ليگنوسولفونات، مورد آزمايش فرسايش در هد هاي مختلف قرار گرفته است. نتايج نشان مي دهدكه، ليگنوسولفونات در گراديان هاي هيدروليكي بالا عملكرد بهتري نسبت به بنتونيت در كاهش فرسايش پذيري مصالح را دارا مي باشد.