بررسي تاثيرات نحوه مدلسازي فونداسيون سكوي خود بالابر بر رفتار ديناميكي آن تحت اثر امواج دريا

عرشه و پايه هاي سكوهاي خودبالابر بر روي سازه هاي مخروطي شكلي بنام اسپادكن قرار دارند. در هنگام عمليات اسپادكنها در بستر دريا فرو رفته و سكو استقرار مي يابد. در اين مقاله ابتدا اسپادكن بصورت جداگانه مدلسازي شده و تحت بارگذاري هاي مختلف ميزان جابجاييهاي حاصل شده، تعيين گرديد. از اين جابجاييها بعنوان سختيهاي فنر الاستوپلاستيك در قسمت تحليلهاي ديناميكي سكو استفاده شده است. بعد از مرحله ذكر شده، سازه سكو خودبالابري كه در ابهاي درياي مازندران مورد بهره برداري قرار دارد با توجه به شرايط تكيه گاهي مفصل، گيردار، فنر الاستلاستيك و فنر الاستيك تحت بارهاي موج، جريان و ثقلي، تحليل ديناميكي غير خطي شده است. از نتايج تحليلهاي اين نكته قابل درك است كه شرايط تكيه گاهي نقش عمده اي در بررسي رفتار سكو دارد و استفاده از مدل فنر الاستوپلاستيك در مقايسه با مدل پيشنهادي آيين نامه API نتايج قابل قبولي را ارائه مي دهد.